BI DRITT – Forum pubbliku dwar agenda ghad-drittijiet civili ta’ persuni LGBT. Fondazzjoni IDEAT tistiednek sabiex tippartecipa f’dan id-dibattitu nhar it-tlieta 21 ta’ Frar gewwa Republic Bar (hdejn Klozet) Wilga Street Paceville fis 7pm. Ejja u ghid tieghek

Bħalissa Farrugia jokkupa l-kariga ta’ chairperson tal-Fondazzjoni IDEAT, it-think tank progressiv tal-Partit Laburista. Jirriżulta li biex Farrugia jiffoka għal kollox fuq ix-xogħol il-ġdid fdat lilu se jkun qiegħed jirriżenja mill-kariga ta’ chairperson, għalkemm mistenni jibqa’ jkollu sehem f’aspetti important tal-ħidma tal-IDEAT.

Farrugia, li għandu 32 sena, huwa gradwat fl-ekonomija, l-Unjoni Ewropea u l-liġi u fil-passat serva wkoll bħala President tal-Forum Żgħażagħ Laburista u bħalissa huwa membru tal-Amministrazzjoni tal-Partit Laburista u ilu snin iser­vi wkoll fuq l-eżekuttiv nazzjonali tal-istess partit.

Dawk kollha li bhali qed isegwu l-kunflitt bejn il-Prim Ministru u d-Deputat Nazzjonalista Franco Debono kienu qed jistennew l-ewwel pass li se jsir miz-zewg nahat ftit sieghat biss il-boghod mill-ultimatum li ta l-istess Debono. Wara li s-Segretarju Generali Paul Borg Olivier ghamel iktar hsara milli gid bl-istqarrija li ppublika, l-ufficcju tal-Prim Ministru inqeda b`nies ohra bhal l-ex Segretarju Generali Joe Saliba u numru ta` artikolisti biex iwasslu messagg car u tond – Il-Prim Ministru ma kienx se jcedi ghar-rikatti tad-Deputat Debono.

Sirna nafu li sadanittant il-PM u Franco Debono kienu f`kuntatt kontinwu biex jippruvaw isolvu din il-krizi li hakmet il-PN. L-istess sorsi qalulna li Franco Debono ma ccaqlaqx pulzier. U allura kien imiss issa l-pass tal-Prim Ministru. U x` ghamel il-PM fl-ewwel pass tieghu? Ceda l-armi, ceda ghall-pressjoni ta` Franco Debono u fetah dik li bl-Ingliz tissejjah free for all fil-Partit Nazzjonalista. Ceda ghall-ewwel talbiet ta` Franco Debono, jigifieri dik li ma jkunx hemm kandidati ohra godda li jikkontestawh fid-distrett tieghu.

X`messagg baghat Lawrence Gonzi b`dan il-pass li ghamel?

1)    Baghat messagg kbir ta` dghjufija. PM li huwa ostagg ta` Deputat Nazzjonalista u li jcedi ghar-rikatti tieghu. Hadd m`hu se joqghod lura minnu minn issa ‘l quddiem. Dan urieh mill-ewwel Hermann Schiavone li dahal f` din il-pantomima bla ma ried. Il-Partit Nazzjonalista qallu li mhuwiex kandidat approvat u xi gurnali dalghodu rrapportaw li dan mhux se jithalla jikkontesta l-elezzjoni generali li jmiss. Pront wiegeb Schiavone “Jghid x’jghid il-PN, jien se nkompli bil-home visits tieghi”. Il-PM issa tilef kull rispett li seta’ kellu.

2)    Baghat messagg lil Franco Debono li issa jista’ tabilhaqq jibda jemmen li dak li jitlob se jiehdu. Franco issa jista’ jkompli jitlob dak li jrid sa l-ahhar tal-legislatura. Li jitlob se jiehdu. Sakemm il-PM mhux se jgib l-interess nazzjonali qabel kull interess personali u partiggjan iehor.

3)    Fetah free for all fil-Partit Nazzjonalista. Il-backbenchers jistghu jitolbu li jridu. La ceda ghal-wiehed, icedi ghal-bqija. Kull kandidat, kull deputat, kull attivist jista jaghmel li jrid minn issa l-quddiem.

4)    Nostalgija ghall-membri u attivisti tal-Partit Nazzjonalista ghaz-zminijiet tat-tmexxija ta` Eddie Fenech Adami. Taqbel u ma` taqbilx mat-tmexxija tieghu, zgur li fl-ebda cirkostanza ma` kien se jibghat xi messagg ta` dghjufija bhal dan.

5)    Il-poplu jistaqsi: Dan l-ghaqal li se nibdew bih fis-sena 2012? Dan huwa l-mod li bih se nibdlu l-isfidi li ghandu pajjizna f` opportunitajiet? Ma` jidirlix.

Intant id-dikjarazzjoni li ghamel is-Segretarju Generali tal-PN, Paul Borg Olivier turi li jew PBO johrog stqarrijiet minghajr ma` jkun ikkonsulta mal-Kap tieghu jew inkella PBO qed jerga jintuza mill-Ufficcju tal-PM biex jattakka lill-Franco Debono. Gara x` gara, din id-dikjarazzjoni ghamlet iktar hsara milli gid.

Ma naqbilx ma` dawk li qed isejhu id-dikjarazzjoni ta` Franco Debono bhala ultimatum ghal Lawrence Gonzi. Dan mhuwiex kaz ta` darba u dan il-PM jafu. Ghalekk hemm silenzju kbir. Il-PM jaf li Franco Debono mhuwiex se jieqaf hawn, anke jekk ghada filghodu jhabbar li qieghed jifred il-Ministeru tal-Gusitizzja minn dak ta` l-Intern.

Franco Debono mhuwiex imdejjaq biss bil-fatt li dan il-Ministeru ghadu ma` giex mifrud. Id-dwejjaq ta` Franco Debono gejjin mill-mod li bih Lawrence Gonzi mexxa fl-ahhar snin li ghaddew. Gej mill-inkompetenza tal-Gvern Nazzjonalista f` numru ta` setturi. Franco Debono ma tkellimx fuq dan il-kaz biss. Debono tkellem dwar il-bzonn li jkollna power station li tahdem bil-gass u mhux bil heavy fuel oil. Kritika bl-ahrax ir-riforma fit-trasport pubbliku. Ma vvutax mal-Gvern biex il-PN salva bil-casting vote tal-ispeaker. Kritika bl-ahrax l-abbozz li ressaq il-kollega tieghu Carm Mifsud Bonnici fuq riforma f` setturi li jaqghu taht id-dekasteru tieghu. Debono sejhilhom farsa.

Allura l-PM jaf li Franco Debono mhuwiex se jieqaf hawn.  Hemm min qieghed jghid li bl-ahhar dikjarazzjoni li ghamel Franco Debono issa wasal at a point of no return. Naqbel. Hemm ir-reputazzjoni tieghu fin-nofs. Filwaqt li naqbel ma` artikolisti bhal Lino Spiteri li l-PM m` ghandux isejjah elezzjoni generali fuq dan il-kaz wahdu, il-possibilita li din l-istorja tkompli tohloq incertezzi kbar. Fl-1998, Dom Mintoff ma` kienx biss kontra l-progett tal-kottonera. Dom Mintoff kien kontra it-tmexxija kollha ta` Alfred Sant. Il-kaz ta` Franco Debono hu simili hafna. Jista Lawrence Gonzi jkompli jmexxi minghajr maggoranza stabbli fix-xhur li gejjin? Ghandi id-dubji tieghi.
L-inkwiet ghal-Prim Ministru ikompli jizdied meta jidher car li diga bdiet it-tellieqa bejn numru ta` Deputati Nazzjonalisti ghat-tmexxija tal-PN f` kaz li l-PN jitlef l-elezzjoni generali li jmiss. Kull min isegwi il-politika u l-grajjiet kurrenti gewwa pajjizna diga qieghed jara MPs Nazzjonalisti li bid-dikjarazzjonijiet li qed jaghmlu u l-pozizzjonijiet li qed jiehdu, qed juru li huma interessati jkunu kandidati ghat-tmexxija tal-PN.  Il-PM jista jippostponi l-inkwiet li ghandu bi ftit gimghat billi jifred il-Ministeru tal-Gustizzja minn dak tal-Intern u jahtar Ministru lill-Onor Jason Azzopardi. L-Onor Azzopardi jaf ikun kompromess bejn iz-zewg Deputati Nazzjonalisti li qed juru l-intenzjoni taghhom li jiehdu it-tmexxija tal-PN f` idejhom.

Izda il-PM jista biss jippostponi l-inkwiet li ghandu ghal wara l-festi. Ma jistax jaharbu.

Editor’s Note: Evan Liaras is the Davis Post-Doctoral Fellow in European Studies at the Institute of European, Russian, and Eurasian Studies at George Washington University. Harris Mylonas is Assistant Professor of Political Science and International Affairs at George Washington University and Academy Scholar at the Harvard Academy for International and Area Studies.

By Evan Liaras and Harris Mylonas – Special to CNN

After reading about the Greek debt crisis for over a year now, you might think you understand what it’s all about. You’re probably wrong. International media focus on how the Greek government and people spend their money. But an equally important problem is the inability of the Greek state to collect revenues.

The story constantly aired by various news outlets is simple enough. Greece, we are told, free-rode on the security offered by the rest of Europe to attract money from foreign investors, and then spent it lavishly on its bloated public sector. In case you don’t get it, BBC’s website has a recurring instructional slide show titled “What went wrong in Greece?” Apparently, Greece’s adoption of the euro “made it easier for the country to borrow money…. Greece went on a big, debt-funded spending spree, including paying for high-profile projects such as the 2004 Athens Olympics.”

This brief media lesson on Greek economics has proven very appealing to audiences abroad for two reasons. First, it rhymes with the stereotype of lazy Mediterranean people conning their hard-working North European partners and then shamelessly asking for a bailout. (Now that Italy may be heading the same way, there will be more of this coming.) It also resonates in the ears of the euro’s sworn opponents, above all in the UK.

Unfortunately, it is only half the story. Greek public debt as a percentage of GDP did not dramatically rise right after Greece joined the euro. Greek debt actually accumulated back in the 1980s and early 90s, years before Europe got its common currency. The size of the Greek public sector (as a percentage of GDP or share of the labor market) is around or even below average compared to the rest of Europe. Greece did try to spend its way out of the global recession in 2008-2009 and ran large deficits; but so did most other developed countries, including the UK and the U.S.

There are two sides of the public finance coin: expenditure and revenue. What is left out is that while Greek public spending and debt crept up, government revenue fell or remained constant in the years after Greece adopted the euro. Between 2001 and 2007 Greece’s average government revenues totaled 39.4% of GDP, whereas the EU average was 44.4%. Taxes are by far the largest component of government revenue. The issue is not unique to Greece. Declining tax revenues were observed in Ireland, Spain, and in the U.S. after the Bush tax cuts kicked in.

In Greece the culprit has been rampant tax evasion by corporations owing millions in taxes and self-employed professionals who can hide their earnings, unlike salaried employees and pensioners. Under international pressure to balance its budget, the outgoing Greek government axed salaries and pensions and slapped new taxes on the bulk of citizens who were not tax-delinquent. This only drove the country deeper into recession and insolvency, making it necessary for EU leaders to write off part of Greece’s debt in July and then again in October.

Whether the government is reluctant to tax the very wealthy (as in the U.S.) or lax in its duty to punish tax evasion (as in Greece), the results are similar. Revenues can’t keep up with expenditures and lenders become uneasy. Meanwhile, those who are taxed too leniently have an interest in shifting public attention towards cutting government spending. The bitter partisan quarrels in Washington and Athens lately have this much in common. Yet, this obvious point is conspicuously absent from reports on Greece in the English-speaking world.

There is no denying that Greece overspent on security for its Olympics – they were the first games after 9/11. There is also no denying that the Greek public sector is very inefficient. But this has to do with how the money is used. Deep cuts will not make an inefficient public sector better. Other reforms, however, just might. Finally, there is no denying that the euro deprived Greece of the flexibility to devaluate its currency. However, Greece’s revenue collection problem has been perennial and is unrelated to the euro. The first reforms Greece’s new government should focus on are the tax and judicial systems.

Casting the crisis ravaging Greece and closing in on Italy as a fundamental story of governments drunk on loans, doling out stacks of euros to their shortsighted citizens is a half-truth. It makes it easy to caricature on a national basis and to categorize Greeks, Italians, Germans or Americans as people who collectively live either within or beyond their means. It also masks the fact that there are differences within each country: Those who benefit the most from high-profile government contracts are the hardest ones to tax when the creditors come banging on your door.

The views expressed in this article are solely those of Evan Liaras and Harris Mylonas.

minn aaron farrugia

Tul l-aħħar xhur l-aħbarijiet mill-Unjoni Ewropea u miż-Żona Ewro komplew jiddominaw ix-xena internazzjonali. Bi sfida wara l-oħra, il-mexxejja tas-27 pajjiż membru tal-UE, iżda b’mod partikolari dawk li jinsabu fiż-Żona Ewro, mhux biss qed ikollhom jagħmlu għażliet importanti u diffiċli għal pajjiżhom iżda wkoll għall-pajjiżi oħra ġirien taghħom. Dan f’ċirkostanzi straordinarji fejn l-ekonomija ta’dawn tal-aħħar spiċċat f’ xifer l-irdum.

Kellha tkun l-azzjoni kollettiva tal-pajjiżi membri  li setgħet tagħti tama liċ-ċittadini, lill-ħaddiema, liż-żgħażagħ u lill-familji.
L-Ewropa tinsab maqsuma fi tliet biċċiet. Issib pajjiżi li qed jimxu ‘l quddiem u għadhom sal-lum il-ġurnata jirrispettaw il-kriterji ta’ Maastricht, oħrajn li kellhom jingħataw għajnuniet kbar fosthom l-Irlanda, il-Portugall u l-Greċja u oħrajn, bħal Spanja u l-Italja, li jekk mhumiex se jieħdu miżuri u deċiżjonijiet ibsin b’mod immedjat kapaċi jingħaqdu ma’ ta’ qabilhom.
Għalkemm deħlin fir-raba’ sena ta’ din il-kriżi finanzjarja internazzjonali, ma jidhirx li se tgħaddi kif ġieb u laħaq.

Is-sens ta’ ottimiżmu li dejjem kien parti mill-kumpass morali tal-pajjiżi Ewropej, f’kull sfida li kellhom u f’kull bidla li għamlu, jidher li qed jitnaqqar. Għax tajjeb niftakru li din ma kinitx l-unika sfida li l-Ewropa kellha fl-istorja tagħha. L-istorja turina li l-integrazzjoni tal-pajjiżi Ewropej issaħħet ma’ kull sfida u ma’ kull kriżi li għaddiet minnha. Biżżejjed wieħed isemmi d-diffikultajiet ekonomiċi fis-sebgħinijiet jew id-diżastru li ħalliet warajha t-Tieni Gwerra Dinjija li fuqha twieldet dik li kienet tissejjaħ il-komunità Ewropea.

Il-proġetti kbar li saru u l-miri li lħaqna bħala Ewropej, il-festeġġjamenti li rajna meta ddaħħlet il-munita ewro qegħdin jintesew. L-istess ewro qiegħda thedded l-istruttura kollha li fuqha nbniet l-Unjoni Ewropea.

Minn din il-kriżi rridu nartikolaw l-Unjoni Ewropea li rridu. Mhux għall-ġimgħat u x-xhur li ġejjin imma oltre minn hekk.
Nemmen li l-għażliet quddiemna huma ċari.
Fi żminijiet ta’ kriżi bħal dawn, l-għażla tagħna għandha tkun li nkomplu nsaħħu u mhux li nżarmaw dan il-proġett li jgħaqqadna flimkien bħala pajjiżi Ewropej. Irridu iktar ħidma komuni u mhux pajjiżi li jaħdmu għal rashom. Hemm bżonn aktar integrazzjoni Ewropea u mhux tnaqqir mill-poteri li għaddejna lill-istituzzjonijiet Ewropej. Nemmen li l-Unjoni Ewropea tista’ toħroġ minn din il-kriżi maqgħuda u iktar b’saħħitha minn qatt qabel. Jekk dan it-twemmin jitpoġġa bħala qafas għall-pjan fit-tul, allura l-governanza ekonomika għandha titpoġġa fuq quddiem nett fil-bidliet li jridu jseħħu fosthom it-tkabbir ekonomiku, regolamenti iżjed ċari u b’saħħithom għaż-Żona Ewro kif ukoll iktar għodda għall-istituzzjonijiet Ewropej.

Kelliema mill-Kummissjoni Ewropea kif ukoll id-Direttriċi tal-Fond Monetarju Internazzjonali, Christina Lagarde kemm il-darba saħqu li biex il-pajjiżi li jinsabu fi-Żona Ewro joħorgu mil-kriżi m’huwiex biżżejjed li pajjiżi bħall-Greċja jingħataw miljuni kbar ta’ ewro biex l-ekonomija u l-istituzzjonijiet finanzjarji tagħhom ma’ jikrollawx.
Lanqas ma nistgħu noħorġu minn din il-kriżi sempliċiment b’ miżuri ta’ awsterità. Iċ-ċavetta tinsab fit-tkabbir ekonomiku.  Dan biss jista’ jerġa’ jġib stabbilità. U allura filwaqt li fiż-żmien qasir il-pajjiżi Ewropej għandhom jibqgħu juru solidarjetà ma’ pajjiżi li jinsabu f xifer l-irdum, irridu nibdew naħdmu fit-tfassil ta’ miżuri u pjan konkret u ambizzjuz fit-tul għal tkabbir ekonomiku.

Esperti fil-qasam jisħqu li iktar effiċjenza u inqas burokrazija fis-suq komuni Ewropew, flimkien mas-sostenn finanzjarju adekwat lill-kumpaniji ġodda jistgħu jerggħu jpoġġu lill-Unjoni Ewropea fil-quċċata speċjalment f’setturi relattivament ġodda bħas-suq diġitali.
L-istess esperti jgħidu li fis-snin li ġejjin huwa proprju dan is-settur li se jkun qiegħed jiddomina x-xenarju finanzjarju globali filwaqt li jisħqu li kontinenti oħra, fosthom l-Amerika, diġa’ qegħdin jaħdmu qatigħ biex jieħdu l-vantaġġ.

Sfida oħra quddiemna bħala Ewropej hi li jekk ma rridux ngħaddu minn dak li għaddejna minnu fl-aħħar erba’ snin, allura għandu jkun hemm regolamenti ċari u b’ saħħithom f’dik li hi ż-Żona Ewro.
Jidher ċar li l-munita komuni tagħna, l-ewro ma kinitx b’saħħitha biżżejjed f’ mumenti ta’ kriżi.
Li nikkritika r-regolamenti eżistenti li wassluna hawn ma jfissirx li ma nemminx fiż-Żona Ewro. Anzi bil-kontra. Proprju għax nemmen f’Żona Ewro iktar b saħħitha nisħaq li r-regolamenti għandhom jiżdiedu biex ebda pajjiż ma’ jerġa’ jkun mażżra ma’ għonq l-ekonomiji tagħna.
Regolamenti ċari u b’saħħithom dwar self żejjed minn pajjiżi taż-Żona Ewro għandhom jixgħelu bozza ħamra. M’għandniex nibqgħu ċassi quddiem sitwazzjoni fejn is-swieq finanzjarji jkomplu jisilfu l-flus lill-pajjiż li kien ilu jilgħab bil-figuri biex jissieħeb fiż-Żona Ewro. Regolamenti ċari u b’saħħithom biss jistgħu jwasslu biex iċ-ċittadini u l-familji Ewropej jerġgħu jibdew jemmnu fil-proġett Ewropew u jafdaw lill-istituzzjonijiet internazzjonali.

L-għaqal hekk jitlob. It-tielet sfida hi waħda istituzzjonali. Illum il-ġurnata diġà qed naraw pajjiżi bħal Polonja u r-Repubblika Ceka li qed jaħdmu biex jidħlu fiż-Żona Ewro. Hemm bżonn istituzzjonijiet li huma preparati u lesti jilqgħu t-tkabbir taż-Żona Ewro wara li tgħaddi l-kriżi. Nafu li kull pajjiż huwa obbligat li jingħaqad maż-Żona Ewro ladarba dan jilħaq il-kriterji imposti. L-uniċi żewġ pajjiżi li għandhom għażla jissiħbux jew le huma d-Danimarka u l-Ingilterra.
Għandek ukoll lill-Iżvezja li għalkemm l-ekonomija ta’ dan il-pajjiż tirrispetta il-kriterji mposti dawn sal-lum għażlu li jibqgħu barra. Bla dubju ta’ xejn it-tkabbir fiż-żona ewro ma jistax isir bl-istruttura preżenti. Għaldaqstant nemmen li għandu jkun hemm istituzzjoni separata biex it-tkabbir isir mingħajr ma joħloq instabbilità.

Min se jmexxi l-PSE?

Wara li Poul Nyrup Rasmussen ħabbar li se jkun qiegħed jirreżenja minn President tal-Partit tas-Soċjalisti Ewropej, inbeda l-proċess biex fil-ġimgħat li ġejjin jkun elett President ġdid. Rasmussen serva b’mod eżemplari kemm bħala Prim Ministru tad-Danimarka u anke wara bħala President tas-Soċjalisti Ewropej. F’kuntest fejn il-partiti Soċjali Demokratiċi madwar l-Ewropa għaddew minn diffikultajiet kbar, Rasmussen kien forza progressiva fejn irnexxielu jagħti identità u direzzjoni lill-PSE.
Fost l-ismijiet li qed jissemmew għall-Presidenza hemm Alfred Gusenbauer, li serva bħala Kanċillier tal-Awstrija, Frank-Walter Steinmeier li serva bħala Ministru tal-Affarijiet Barranin fl-ewwel Gvern ta’ Angela Merkel, Mona Sahlin li serviet bħala Mexxej tal-Partit tas-Soċjal Demokratiċi Żvediż u Ministru għal Gvern Lokali, kif ukoll David Miliband li serva bħala Ministru għall-Affarijiet Barranin, fil-Gvern Ingliż immexxi minn Gordon Brown.
Fl-aħħar jiem dan is-suġġett kien diskuss ħafna bejn dawk li attendew il-Konvenzjoni tal-PSE ġewwa Brussell. Intant, bħala President interim kien appuntat il-Mexxej tal-Partit Soċjal Demokratiku Bulgaru Sergei Stanishev li s-sena l-ohra indirizza l-Konferenza Ġenerali tal-Partit Laburista Malti.

Dwar l-estenzjoni tal-leave tal-maternità, wara studju dettaljat, il-Fondazzjoni IDEAT ilha minn Lulju 2010, flimkien mal-Membru Parlamentari Ewropew Prof. Edwar Scicluna, tisħaq li benefiċċji bħal dawn huma pożittivi u diġa huma pruvati li huma favur is-saħħa tal-omm u tat-trabija.  Tinnota li minkejja l-proposta tagħha u l-avvanz li għamel il-Gvern il-bieraħ, xorta ma tteħditx deċizjoni finali iżda ġiet proposta d-diskussjoni fl-MCESD.  IDEAT tfakkar li b’miżuri bħal din u dik tal-leave tal-paternità, Malta għandha l-opportunità li tara żieda ta’ 9% ta’ nisa li jaħdmu b’hekk l-effetti ekonomiċi huma sinifikanti.  Għaldaqstant, tapella lill-MCESD biex fl-iqsar żmien possibli tasal għall-konzluzjoni dwar din it-tema.

Intant, f’Marzu 2011, wara studju, il-Fondazzjoni IDEAT ħarġet bil-proposta soċjali ta’ mediċini b’xejn għal dawk kollha li jbgħatu mill-kundizzjoni tad-dimenzja.   Dak in-nhar, kien innotat li Malta biss flimkien mal-Latvja, fl-Unjoni Ewropea kollha, kienet għadha ma toffrix dawn il-pilloli liċ-ċittadini tagħha li ħafna drabi jkunu qegħdin jgħixu biss fuq il-penzjoni.

Fi kliem Aaron Farrugia, Chairman tal-Fondazzjoni IDEAT, il-baġit mħabbar il-bieraħ jikxef fil-beraħ kif il-Fondazzjoni IDEAT flimkien mal-Partit Laburista qegħdin jagħtu l-kontribut taghhom b’diversi proposti li issa qegħdin anke jiġu milqugħa mill-Gvern u jkunu attwati.  Il-ħidma tal-Fondazzjoni se tkun qiegħda tkompli matul ix-xhur li ġejjien biex permezz ta’ iktar studji, seminars u dibattiti tkompli toħroġ b’iktar proposti konkreti ghal avvanz fil-ħajja taċ-ċittadini Maltin.